และแล้วในที่สุด ความไร้เดียงสาก็ได้จากฉันไป วัน/เดือนใด เวลาใดไม่อาจระบุได้แน่ชัด หากแต่รู้เป็นแน่แท้ว่า สายตาที่ฉันเคยมองโลกอย่างสวยงามนั้น มาบัดนี้ ความอ่อนเยาว์เหล่านั้นได้ติดปีกบินจากไปเสียแล้ว

โลก โหดร้าย

ชีวิต ไม่ไร้เดียงสา

Life sucks!

 

   ขอแสดงความยินดี! ในที่สุด เราก็มี "ผู้ใหญ่"เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน เด็กหญิงคนหนึ่งได้จากเราไปเสียแล้ว..

ในตอนนี้ ฉันรู้แล้ว ว่ามิเป็นการง่ายเลยที่จะรักษาความเป็นเด็กไว้ในหัวใจได้ตลอดกาล แม้ว่าจะอายุล่วงเข้า20,30,40 หรือ60 เพราะโลกภายนอกหยาบกระด้างเหลือเกิน

  วันเกิดอายุครบ21ปี ฉันมิอาจสังเกตเห็นความงามของดอกหญ้าที่ผลิบานริมคอนกรีตอีกต่อไป ฉันไม่ได้ยินเสียงนกร้องเหมือนเช่นเคย ฉันไม่มีเวลามานั่งมองแมวของฉันหลับอย่างน่ารักอยู่บนโซฟาอีกแล้ว เพราะฉัน"ไม่มีเวลา"สำหรับเรื่องไร้สาระเช่นนั้นอีก ฉันมีงานมีการให้ต้องทำ ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว

 

   ขอไว้อาลัยแด่การจากไปของเด็กหญิงพินดา..

เราจะยังคงคิดถึงเสียงหัวเราะของเธอเสมอ ฉันคงจะยังพอจำรายละเอียดเกี่ยวกับเธอได้บ้าง หากกาลเวลาและ"ภาระหน้าที่ของการเป็นผู้ใหญ่"ไม่ช่วยกันลบเลือนมันไปเสียก่อน รอยยิ้มของเธอ ความสุขง่ายๆของเธออย่างเช่นเวลาที่เธอได้กินไอติมอร่อยๆ เธอจะทำหน้าตาแบบว่า..มีความสุขมากก แล้วก็ทำเสียงอืมม อา ซึ่งนั่นหมายความว่า ไอติมอร่อยเหาะไปเลย!  ต่อไปนี้นางสาวพินดาคงไม่ค่อยมีเวลามาละเลียดกินไอติมอีกแล้วล่ะ ก็ลองสังเกตพวกผู้ใหญ่สิ ดูหน้าตาอันแสนเคร่งเครียดของพวกเขาสิ เดาได้เลยว่าน้อยคนนักที่จะมีเวลามานั่งกินไอติม ทั้งที่มันก่อให้เกิดความพึงพอใจตั้งเยอะแหน่ะ!

   ฉันไม่อยากโตเลย

เราเป็นเด็กกันไปตลอดไม่ได้หรือ?

 

"เมื่อตอนเป็นวัยรุ่น เราทุกคนต่างวิ่งไล่ตามความฝัน เพื่อที่สุดท้ายแล้วก็พบว่ามันไม่มีอยู่จริง"

                                                                                                     มะเดี่ยว ชูศักดิ์